Met zijn zesde plaats op de 5.000 meter op de Olympische Spelen van Montréal in 1976 liep Willy Polleunis (78) zich de Belgische sportgeschiedenis in. Vandaag is het een verre herinnering. Willy kreeg een paar jaar geleden te horen dat hij longfibrose heeft, een ongeneeslijke ziekte die littekenweefsel in de longen veroorzaakt.
In de jaren zeventig van de vorige eeuw was er geen ontkomen aan de ranke gestalte van topatleet Willy Polleunis. Of het nu de 5.000 meter, de 10.000 meter of de loodzware crossen waren: Willy liep met een souplesse die deed vermoeden dat ademhalen voor hem even vanzelfsprekend was als het knipperen van de ogen voor ons. Zijn legendarische zesde plaats op de Olympische Spelen van Montreal staat nog steeds in het collectieve geheugen van de Belgische sport gegrift. Vandaag loopt Willy zijn zwaarste wedstrijd ooit. Niet tegen een Keniaanse of Finse atleet, maar tegen een onzichtbare tegenstander in zijn eigen lichaam: longfibrose.
Vandaag loopt Willy zijn zwaarste wedstrijd ooit. Niet tegen een Keniaanse of Finse atleet, maar tegen een onzichtbare tegenstander in zijn eigen lichaam: longfibrose.
Van hardnekkige hoest naar een harde diagnose
“Ik werd ’s ochtends vaak wakker omdat ik moest hoesten en mijn vrouw Malvina, die vroeger verpleegster was, dacht dat ik bronchitis had”, vertelt hij. “Ik speelde ook veel met de duiven, misschien dat het daardoor kwam? Ik ben dan naar de dokter geweest en die heeft me naar het ziekenhuis doorgestuurd. Daar kreeg ik te horen dat het longfibrose was. Ik had daar nog nooit van gehoord.”
Longfibrose is een ernstige aandoening waarbij littekenweefsel de longblaasjes beschadigt, wat ademhalen bemoeilijkt. Er bestaan zo’n 200 varianten van de ziekte. De prognose varieert sterk, maar zonder behandeling is de levensverwachting vaak 3 tot 5 jaar. In uiterste gevallen is een longtransplantatie de enige optie.
Tot nog toe blijft Willy vrij goed gespaard van zware klachten. “Als ik snel stap, “knijpt” het soms een beetje op mijn borst, maar kortademig ben ik nog niet”, zegt hij. “Ik moet elke dag medicatie nemen, dat helpt, al ben ik er meteen na het nemen soms wel even misselijk van. Ik ben dus eigenlijk nog bij de “gelukzakken”. Wie kan op zijn 78ste zeggen dat hij nog regelmatig in de tuin werkt en gaat wandelen en fietsen met zijn echtgenote? Er zijn al veel mensen van mijn generatie weggevallen, dus ik klaag niet.”
Je hebt het niet in de hand, het is als een lot uit de loterij. Ik ben altijd zeer sportief geweest en toch heb ik nu een ernstige longziekte.
Aanvaarding in plaats van boosheid
Momenten van rebellie of boosheid heeft Willy nog niet ervaren, zegt hij. Hij aanvaardt zijn ziekte. “Soms denk ik wel: waarom ik? Maar het helpt niet om er kwaad over te zijn. Je hebt het niet in de hand, het is als een lot uit de loterij. Ik ben altijd zeer sportief geweest en toch heb ik nu een longziekte. Het is nu zo…. Op aanraden van de dokter speel ik ook niet langer met de duiven. Dat is namelijk geen goed idee voor een patiënt met longfibrose. Dat vind ik wel jammer. Maar goed, ik heb nog andere passies in het leven. Beeldhouwen bijvoorbeeld. Ik ben vijf jaar naar de academie geweest om te leren beeldhouwen. Daar kan ik me vandaag helemaal in uitleven. Of genieten van de aanwezigheid van mijn kleinzoon. Die woont nu een tijdje bij mij en mijn vrouw in, tot hij en zijn vriendin een huis hebben gevonden. Zoiets houdt een mens jong (lacht).”
Wat telt als overwinning vandaag
Zijn vele overwinningen zitten nog prima in zijn geheugen verankerd, maar zich er aan vastklampen doet Willy niet. “Weet je wat vandaag een overwinning is? ’s Morgens mogen opstaan. Dat meen ik, ik ben dan oprecht blij dat ik weer een dag mag beleven met mijn geliefden en familie. Zoiets apprecieer je maar pas als je ouder wordt. Op atletiekevenementen loop ik soms nog wel eens Gaston Roelants of Karel Lismont of Miel Puttemans tegen het lijf…wij zijn oude mannen geworden, hé (lacht). Maar we zijn er nog en dat is het belangrijkste.”
“Ik zie de ziekte door de ogen van een verpleegster, maar ik beleef haar als zijn vrouw”, zegt Malvina. “Je weet dat er een strijd gaande is in zijn longen, maar Willy’s karakter is nog altijd dat van een winnaar. Zolang we samen kunnen genieten van een fietstocht, telt voor ons elke dag als een overwinning.”
Om af te sluiten: welke raad zou de Willy Polleunis van vandaag aan zijn jongere ik uit de jaren ’70 willen meegeven? “Geniet ten volle van het leven, zolang je kunt. Het leven is mooi, als je gezond bent. Ik heb veel verwezenlijkt, veel bereikt… ik zou niks veranderen in mijn leven. Misschien nog iets meer trainen, zodat ik toch een Olympische medaille had gehaald. Maar ach ja, uiteindelijk ligt die ook maar in de kast (lacht).”
MPR-BE-100864 – 02/2026
Symptomen van longfibrose
Longfibrose is een ernstige, levensbedreigende aandoening waarbij littekenweefsel in de longen ontstaat, waardoor deze steeds stijver worden. Hierdoor wordt het zuurstoftransport naar het bloed belemmerd en wordt het steeds moeilijker om voldoende zuurstof op te nemen. Herkent u deze symptomen? 1*, 2*
• Aanhoudende droge hoest
• Toenemende kortademigheid bij inspanning
• Trommelstokvingers (bolle vingertoppen & nagels)
• Vermoeidheid of slecht slapen
• Onverklaarbaar gewichtsverlies
1*. Wijsenbeek, M. & Cottin, V. (2020). Spectrum of Fibrotic Lung Diseases. New England Journal of Medicine, 383(10), 958–968. https://doi.org/10.1056/nejmra2005230
2*. Althobiani, M. A., et al. (2024). Interstitial lung disease: a review of classification, etiology, epidemiology, clinical diagnosis, pharmacological and non-pharmacological treatment. Frontiers in Medicine, 11, 1296890. https://doi. org/10.3389/fmed.2024.1296890
